Gospodarze zajmują aktualnie 17. pozycję w ligowej tabeli. Santos FC zdobył dotychczas w lidze zaledwie dziesięć punktów po dwóch wygranych spotkaniach, czterech remisach oraz sześciu porażkach. Ostatnie sześć meczów drużyny z Vila Belmiro to tylko jedno zwycięstwo, jeden remis i aż cztery porażki – taki bilans popularnych Peixe nie przynosi chluby.

Na reakcję prezydenta klubu nie trzeba było długo czekać. Zwolniono Marcelo Fernandesa, a na jego miejsce zatrudniono Dorivala Juniora, trenera, który ostatnio pracował w Palmeiras, jednak bez sukcesów. Takowe odnosił ostatnio w drużynie Internacionalu, kiedy zwyciężył rozgrywki Recopa Sudamericana w 2011 roku oraz Campeonato Gaucho rok później.

Aktualnie drużynę ciągnie do przodu Ricardo Oliveira, który strzelił już dla Santosu osiem bramek. Poprzednio 35-letni Brazylijczyk występował w drużynie Al Wasl, ale to dla drużyny Al Jaziri strzelał ostatnio najwięcej. W latach 2009-2014 w 78 meczach, Oliveira strzelił w katarskiej lidze aż 54 gole.

<

Serba chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. 53 wygrane turnieje rankingu ATP mówią same za siebie. Djokovic to przecież ośmiokrotny triumfator turniejów wielkoszlemowych – Wimbledon (2011, 2014), US Open (2011), Australian Open (2008, 2011, 2012, 2013, 2015). Djokovic to tenisista praworęczny, posługujący się oburęcznym backhandem. Jego aktualnymi trenerami są: Boris Becker oraz Marian Vajda. Pierwszy tenisista świata bez problemu przeszedł do 1/8 finału Wimbledonu, po drodze nie tracąc ani jednego seta i pokonując Kohlschreibera, Nieminena i Tomicia. Co ciekawe, Djokovic pod koniec czerwca przegrał towarzyskie spotkanie z Alexandrem Zverevem w dwóch setach podczas Boodles Challenge, a przecież pokonać Serba nawet w towarzyskim spotkaniu to osiągnięcie. Djokovic skupia się na singlu, co sprawia, że jego deblowe osiągnięcia nie są okazałe. Jest to zaledwie jeden wygrany turniej Queen’s Club w parze z Jonathanem Erlichem w 2010 roku, a także finał w Adelaide z 2007 roku, kiedy partnerował Serbowi Radek Stepanek.

Rywalem Djokovicia będzie wcześniej wspomniany Kevin Anderson.

Południowoafrykański tenisista, to triumfator dwóch turniejów rankingu ATP. Pierwszy z nich miał miejsce w Johannesburgu w 2011 roku, wówczas Anderson pokonał w finale Somdeva Devvarmana. Rok później południowoafrykańczyk wygrał w Delray Beach. Od tamtej pory, Anderson był finalistą siedmiu turniejów, jednak żadnego nie zdołał wygrać, ulegając po drodze m.i.n Robredo, Isnerowi czy ostatnio w Londynie – Andy’emu Murrayowi. Jeśli chodzi o osiągnięcia wielkoszlemowe, Anderson dochodził do czwartych rund Australian Open (2013, 2014, 2015), Rolanda Garrosa (2013, 2014), Wimbledonu (2014) oraz do trzecich rund US Open (2010, 2011, 2014). 203 centymetrowemu kolosowi nigdy nie udało się osiągnąć w wielkim szlemie niczego więcej niż czwarta runda. W deblu, Kevin Anderson wygrał turniej w Acapulco w 2014 roku w parze z Matthew Ebdenem oraz trzykrotnie był finalistą. W 2012 roku z Frankiem Moserem w San Jose, uległ parze Malisse/Knowles, w tym samym roku w parze z Samem Querreyem przegrał finał w Washingtonie, z kolei rok temu z Jeremym Chardym przegrał finał w Valencii z parą Rojer/Tecau 4:6, 2:6.

Obaj panowie swoje ostatnie trzy pojedynki przeszli jak burza, wygrywając wszystkie bez straty seta. Stan Wawrinka pokonał po drodze Joao Sousę, Victora Estrellę, a także Fernando Verdasco, z kolei Belg w swoim pierwszym pojedynku na tegorocznym Wimbledonie triumfował nad Horacio Zeballosem, a następnie nad Liamem Broadym i Marco Baghdatisem.

Szwajcar to tegoroczny triumfator Rolanda Garrosa, który nie pozostawił szans w finale Novakowi Djokoviciowi, ogrywając Serba w czterech setach. Djokovic wygrał tylko pierwszego seta, następne przegrywając 4:6, 3:6 oraz 4:6. Szwajcar niespodziewanie przegrał w 1/8 finału z Kevinem Andersonem na turnieju w Londynie w dwóch setach. Oba były zacięte – pierwszy zakończył się w tie-breaku 7:4, natomiast drugi aż 13:11 – oba na korzyść zawodnika z Republiki Południowej Afryki.  

Stanislas Wawrinka swoją zawodową karierę rozpoczął w 2002 roku, a treningi tenisowe już w wieku ośmiu lat. Posługuje się zabójczym jednoręcznym backhandem, którym potrafi wygrać mecz. Trenerem Szwajcara jest Magnus Norman. 

Stan jak dotąd wygrał 10 turniejów, pierwszym z nich był turniej w Umag, kiedy pokonał Novaka Djokovicia, występującego wówczas jeszcze pod flagą Serbii i Czarnogóry. Serb przy stanie 6:6 w pierwszym secie, zrezygnował. Cztery lata później Wawrinka wygrał turniej w Casablance, pokonując w finale Victora Hanescu, a rok później w Cennaj w finałowym pojedynku, pokonał Xaviera Malisse’a. W 2013 roku Wawrinka triumfował w Oeiras, i od tamtej pory zaczął się najlepszy okres dla Szwajcara. Jego forma zwyżkuje od 2014 roku, od wygranego turnieju w Cennaj. W tym samym roku Stan wygrał Australian Open oraz Monte Carlo, a już w tym roku ponownie jego łupem padł turniej w Cennaj, 15 lutego triumfował w Monte Carlo, a w czerwcu osiągnął jedno z najważniejszych zwycięstw – te w finale z Novakiem Djokoviciem podczas Rolanda Garrosa.

Karlovic swoją karierę tenisową rozpoczął w 2000 roku, czyli równo 15 lat temu. Chorwat ma imponujące warunki fizyczne, bowiem mierzy aż 211 cm oraz waży 104 kg. Karlovic jest praworęcznym tenisistą i posługuje się jednoręcznym backhandem. Jego umiejętności szlifuje Petar Popovic. Chorwat jak dotąd triumfował w sześciu turniejach rangi ATP. Pierwszym z nich był turniej w Houston w 2007 roku na nawierzchni ceglanej. Wówczas triumfował nad Mariano Zabaletą, pokonując Argentyńczyka 6:4, 6:1. Raptem rok później, na turnieju Nottingham na trawie, jego wyższość musiał uznać Arnaud Clement. Rok 2007 był dla Chorwata rokiem obfitym w sukcesy, bowiem do dwóch tytułów z Houstom oraz Nottingham doszedł jeszcze turniej w Sztokholmie, w którym pokonał Thomasa Johanssona. W 2008 roku, Karlovic ponownie wygrał w Nottingham, w półfinale pokonując Verdasco. Później aż przez 5 lat w karierze Chorwata była posucha. W 2013 roku wygrał turniej w Bogocie, a ostatni 22 lutego tego roku w Delray Beach. Jeśli chodzi o debel, Karlovic w swojej karierze triumfował w dwóch turniejach – w 2006 roku w Memphis w parze z Chrisem Haggardem, a także w tegorocznym 's-Hertogenbosch z Łukaszem Kubotem. 25. tenisista rankingu ATP w drodze do pojedynku z Brytyjczykiem, pokonał Ymera, Dolgopolova, a także Tsongę. W tych trzech pojedynkach stracił cztery sety.

Murray to aktualnie trzeci tenisista w rankingu singla mężczyzn. Jeśli chodzi o rozgrywki singlowe, Szkot to mistrz olimpijski, zwycięzca US Open z 2012 roku, a także Wimbledonu z 2013. Co ciekawe, Brytyjczyk jest oficerem Orderu Imperium Brytyjskiego. Trenerem Szkota jest wybitna tenisistka – Amelie Mauresmo. Murray swoją zawodową karierę rozpoczął w 2005 roku. Od tamtej pory triumfował aż w 34 turniejach, dochodził do czterech finałów Australian Open, a także trzech półfinałów Rolanda Garrosa. Murray swój ostatni pojedynek przegrał w finale tegorocznego Rolanda Garrosa po zaciętym pojedynku z Novakiem Djokoviciem. Serb prowadził już 2:0 w setach, jednak Szkot doprowadził do stanu 2:2, ale nie starczyło mu już sił na ostatniego, decydującego seta, w którym uległ Serbowi 1:6. Od tamtej pory Andy Murray wygrał turniej w Londynie, pokonując w finale Kevina Andersona. Z kolei jeśli chodzi o Wimbledon, to wyższość Szkota musieli jak dotąd uznać Kukushkin, Haase, a także Seppi. Ostatni pojedynek na kortach trawiastych, Murray przegrał w ubiegłym roku, kiedy to w ćwierćfinale łatwo uległ Dimitrovowi w trzech setach.

Richard Gasquet to brązowy medalista z Londynu z 2012 roku w deblu. Francuz jest praworęczny i posługuje się jednoręcznym backhandem. Na jego koncie jest dwanaście zwycięstw w turniejach ATP World Tour. W pierwszym z nich triumfował w Notthingham po wygranej nad Maksem Mirnyiem. Rok później także wygrał ten turniej, tym razem pokonując w dwóch setach Szweda – Jonasa Bjorkmana. Niecały miesiąc później udanie przestawił się z trawy na nawierzchnię ceglaną i triumfował w Gstaad, pokonując Feliciano Lopeza. Pod koniec 2006 roku, wygrał jeszcze turniej w Lyonie, triumfując nad swoim rodakiem Marciem Gicquelem. 

Od tamtej pory, na koncie Francuza możemy znaleźć wygrane w Mumbaju, Nicei, Bangkoku, Ad-Dauhe, Montpellier, Moskwie, a w tym roku Gasquet wygrał turniej w Montpellier po kreczu Janowicza w pierwszym secie, a także 3 maja w Estoril, gdzie na nawierzchni ceglanej zwyciężył z Nickiem Kyrgiosem, z którym właśnie przyjdzie mu się zmierzyć w poniedziałkowe południe. Oprócz 12 triumfów, Gasquet 12 razy był także finalistą. Jeśli chodzi o rozgrywki deblowe, francuski tenisista tylko dwa razy triumfował w takich turniejach, pierwszym z nich triumfował w Metz w parze z Fabricem Santoro, a następnie 2 lata później w Sydney z Jo-Wilfriedem Tsongą.

Jeśli chodzi o przeciwnika Francuza, Nicka Kyrgiosa, jest on tenisistą z dużo młodszego pokolenia. Co ciekawe, Australijczyk ma pochodzenie grecko-malezyjskie. Podobnie jak Gasquet, Kyrgios nie jest mańkutem, z tą różnicą, że posługuje się oburęcznym backhandem. Jego trenerami są: Josh Eagle i Todd Larkham. Kyrgios jak dotąd nie wygrał żadnego turnieju rangi ATP. Najbliżej był w 2015 roku w Australian Open, gdzie doszedł do ćwierćfinału. Po drodze pokonał: Federica Delbonisa, Rogera-Vasselina, a także Andreasa Seppiego. Nie zdołał jednak wygrać z Andym Murrayem, ulegając Brytyjczykowi 3:6, 6:7, 3:6. Oprócz wspomnianego Australian Open, Kyrgios doszedł także do ćwierćfinału Wimbledonu w 2014 roku. Wówczas na trawiastej nawierzchni jego wyższość musieli uznać kolejno: Stephane Robert, jego czwartkowy rywal – Richard Gasquet, mimo, że Francuz miał aż dziewięć piłek meczowych, Jiri Vesely, a co najważniejsze pokonał także Rafę Nadala w czterech setach i stał się pierwszym zawodnikiem lat 90. XX wieku, który wygrał z Hiszpanem. W ćwierćfinale uległ jednak w czterech setach z Milosem Raoniciem, na którym zdążył już na tegorocznym turnieju wziąć rewanż, pokonując Kanadyjczyka w takim samym stosunku setów. Oprócz Raonica, Kyrgios w drodze do pojedynku z Gasquetem, wygrał z Juanem Monaco oraz Diego Schwartzmanem bez straty seta.